3e Editie Vrienden Van Amstel Live in Ahoy.

In 1999 begon het met slechts een avond in het Rotterdamse sportpaleis, maar toen kon je op je klompen al aanvoelen dat het evenement zou gaan uitgroeien tot een meerdaags spektakel. Zo nam de organisatie dit jaar een verstandige beslissing om er drie avonden voor uit te trekken. Voor 2001 werd echter in eerste instantie enige voorzichtigheid betracht, want men koos wederom in eerste instantie voor drie avonden, maar daar zijn inmiddels al twee extra avonden aantoegevoegd. Nu dus in 2001 maar liefst 5 avonden feest in Ahoy, althans gezien de voorgaande edities mogen wij dat wel weer verwachten.
Het is te hopen dat de organisatie van de eerste twee edities geleerd heeft, maar daar twijfelen wij niet aan.
Zo was in 1999 het licht niet helemaal optimaal en waren er hier en daar nog wat problemen met het geluid, maar dat was in de editie van 2000 al duidelijk verbeterd. Ook moesten we het in 1999 nog zonder een echte finale stellen, maar dat werd afgelopen jaar goed gemaakt met een fantastische Doe Maar-medley.
Toch zal de organisatie ook geconstateerd moeten hebben dat sommige acts niet echt in het geheel passen, want het publiek komt om feest te vieren en niet om zich te vervelen als er een ‘luisterliedje’ wordt gezongen. Natuurlijk ontkom je er niet aan dat er wel eens een nummer tussenzit dat nu niet echt een polonaisenummer is, maar toch zou men wat selectiever te werk kunnen gaan. Het is natuurlijk ook een hele kunst om de juiste artiesten en bands bij elkaar te krijgen en het gaat natuurlijk allemaal om vriendschap en samen muziek maken.
In 1999 was het met name Anouk die Ahoy op de banken kreeg, maar dat was ook niet zo verwonderlijk, want
op dat moment scoorde de zangeres zeer goed in het land en zong een ieder mee met Nobody’s Wife en Sacrafice.  Ilse de Lange was ook van de partij en zo was er in de eerste editie een goede vrouwelijke afvaardiging, terwijl met de 2e editie er met recht van Vrienden Van Amstel gesproken kon worden, want ‘vriendinnen’ waren er niet.
Gelukkig mogen wij ons in de 3e editie prijzen met de aanwezigheid van vrouwen, want we mogen Ruth Jacott, Lois Lane en niemand minder dan Candy Dulfer op het podium verwachten. Het is een tijd geleden dat we Candy in Ahoy aan het werk hebben mogen zien en naar alle waarschijnlijkheid zal dat destijds met de concerten van Rene Froger geweest moeten zijn.  Frank Boeijen is dit keer ook weer van de partij en afgelopen jaar zong hij samen met presentatrice Manuela Kemp en Yasmine de klassieker Kronenburg Park. Het is alleen te hopen dat hij niet nogmaals nummers als Suzanne en De Verleiding brengt, want dat zijn nummers om lekker thuis bij de open haard te horen en niet in een feestend Ahoy. Waarschijnlijk zal Frank dat zelf ook wel door hebben gehad.
Kane en Van Dik Hout mogen ook niet ontbreken en betekent in ieder geval wel aktie in Ahoy. Was het vorig jaar voor Dinand Woesthoff zijn debuut in Rotterdam en stond hun grote succes nog in de kinderschoenen, inmiddels is de band uitgegroeid tot een volwaardige act en hebben zij onlangs niet voor niets een MTV Award in ontvangst mogen nemen.
Ook staat Abel op de lijst en dat was eigenlijk wel te verwachten, maar de jongens moeten toch iets sterker in hun schoenen staan dan bij de afgelopen Night Of The Proms, want daar bleek alleen hun hit Onderweg bij het publiek aan te slaan en was hun optreden absoluut niet optimaal. Maar oefening baart kunst en zij zullen zeker geleerd hebben en voorlopig stonden zij wel 11 avonden in Ahoy tussen namen als UB40, Chrissie Hynde, Howard Jones en Alessandro Safina.  In ieder geval kunnen zij met Onderweg niet stuk bij het publiek, maar blijft de vraag welke andere nummers zij zullen brengen?
Eigenlijk ontbreekt helaas een naam en dat is die van Guus Meeuwis, want was hij tijdens de voorgaande edities niet een van de grote smaakmakers van de Vrienden van Amstel Live?? Guus stond borg voor feest en gaf het publiek waar het voor gekomen was en dat was meebrullen en hossen. Jammer dat hij geen acte de presence kan geven en we zijn nu erg benieuwd wie dit jaar de rol als gangmaker moet over nemen.
Voor Amstel is het evenement in ieder geval een mooi visitekaartje en het feit dat tijdens het evenement duidelijk te zien is dat zij de hoofdsponsor zijn, is absoluut niet storend te noemen. Vrienden Van Amstel is natuurlijk op de televisie ook een groot succes en wordt goed bekeken. Vanzelfsprekend zal er een registratie van de editie van 2001 op de buis verschijnen en zal iedere vorm van publiciteit gretig worden aangepakt.
De presentatie zal wederom in handen zijn van Manuela Kemp en mocht u nog geen kaarten hebben, dan geen paniek, want er zijn op dit moment nog voor een paar avonden kaarten beschikbaar.
TMS Productions zal in ieder geval aanwezig zijn voor een uitgebreid verslag met foto’s en wij zijn bezig met een leuke prijsvraag. Blijf dus kijken bij www.funart.nl

 

‘Vrienden van Amstel Live in Ahoy’ moet op haar tellen passen.

De eerste twee edities van ‘Vrienden van Amstel Live in Ahoy’ werden met drums geopend, maar dit jaar mocht het openingsgeweld van niemand minder dan Peter Koelewijn komen.
Zelf zal hij in 1959, toen hij het nummer Kom Van Dat Dak Af schreef, nooit hebben kunnen bevroeden dat hij 41 jaar later op 60 jarige leeftijd als openingsact in een bomvol Ahoy mocht komen opdraven. Na in een eerste editie Slagerij Van Kampen en vorig jaar een Ceasar Zuiderwijk was deze opening toch wel aardig bedacht door de organisatie. Voor Koelewijn was het tevens een sportieve actie, want hij moest daadwerkelijk van het dak komen en werd op zijn tocht naar het podium door een camera gevolgd. In ieder geval waren de fraaie beelden van Rotterdam bij nacht een compliment voor de cameraman. Mooi promotieplaatje! Als Peter uiteindelijk het fraai aangeklede podium heeft bereikt, kan de 3e editie van dit evenement echt beginnen. Aan het publiek zal het niet liggen, want dat is er helemaal klaar voor en met een nummer als Kom Van Dat Dak Af kan je je stem lekker losmaken. Ahoy trilt en dit is toch wel waar het publiek op afkomt; lekker meezingen met bekende nummers.

 



De organisatie is er zeker in geslaagd om van het podium iets ‘huiselijks’ te maken en vanzelfsprekend ontbreekt de grote kroonluchter niet temidden van zo’n 20.000 m2 doek. Twee ronde schermen zorgen er voor dat een ieder alles goed kan zien en wederom heeft men het grote podium in twee delen opgesplitst en dat is de les die men na de eerste editie in 1999 al had geleerd.
Natuurlijk is overal duidelijk te zien dat Amstel de grote sponsor van dit evenement is, maar de reclame is absoluut niet storend en overheersend. Zelfs op het podium ontbreekt dit jaar een reclame-uiting, maar dat zal wel te maken hebben met de reclamevoorschriften inzake uitzendingen op de televisie. Dergelijke evenementen kunnen gewoon niet meer zonder dergelijke grote sponsors en we mogen blij zijn dat ze er zijn en dit allemaal voor ons mogelijk maken.
Manuela Kemp mag na het optreden van Koelewijn het podium betreden en deze presentatrice heeft natuurlijk met haar ‘Vrienden van Amstel’ bij RTL4 een goed scorend programma en ontpopt zich steeds vaker als een sterk groeiende zangeres. Ook zij is in de loop der jaren sterk verbeterd en zien wij haar ook regelmatig andere evenementen, zoals bijvoorbeeld een Edison Awards presenteren. Zij voelt zich enorm op haar gemak en nagenoeg iedere artiest en/of band heeft zij natuurlijk al een keer in haar televisieprogramma gehad en voor haar is het een soort hernieuwde kennismaking. Zij houdt het openingswoord kort en kracht en kondigt Lois Lane aan en dat is een tijd geleden dat wij Monique en Suzanne Klemann aan het werk hebben gezien. Het publiek in Ahoy ontvangt de twee dames in ieder geval enthousiast, maar de jaartjes gaan tellen. Vergeet niet dat wellicht het echte hoogtepunt uit hun carriere alweer in 1990 was, toen zij niet alleen succes hadden met hun album Fortune Fairytales maar ook in het voorprogramma van Prince stonden. De dames hebben echter niet al die tijd stil gezeten, maar het succes van 1990 hebben ze niet kunnen evenaren.  De dames openen met hun hit Tonight uit 1995 en spijtig voor de band zijn de mensen van het geluid nog niet helemaal ingewerkt en er klaar voor, want het is belabberd. Toch mis je ook een beetje de passie en het vuur van weleer bij Monique en Suzanne. De kracht ontbreekt en het lijkt wel op een verplicht optreden. Natuurlijk is het ook niet echt prettig om op een podium te staan, terwijl het geluid je in de steek laat, maar als ervaren artiest moet je dat toch wel weten op te vangen.
Gelukkig hebben de mensen van het geluid bij het nummer Now That You’ve Gone al wat meer kijk op de juiste knoppen gekregen, maar net nog niet helemaal. Dit fraaie nummer uit 2000 is niet echt bekend bij het grote publiek en dat merk je dan in Ahoy onmiddellijk.  Lois Lane is jammer genoeg niet meer wat het ooit is geweest, maar schrijf de dames absoluut niet af, want kwaliteit is zeker nog in huis, maar wellicht is een andere koers ook een optie en denk maar in dit geval bijvoorbeeld maar aan een Laura Fygi. Vervolgens mag Joris Rasenburg van Abel zich bij Suzanne en Monique voegen om met hen hun grote hit First Time uit 1989 te zingen. Dit is uiteraard wel bekend bij het publiek en wordt dan ook gelijk gewaardeerd. Jammer alleen dat die Joris van de partij is, want
zijn aanwezigheid deed zeker afbreuk aan dit nummer. Of Lois Lane blij was met de zangkwaliteiten van Joris zullen we waarschijnlijk nooit te weten komen, maar wij twijfelen er zeker aan.

Joris is dan tevens de voorbode van het optreden van Abel en dan blijkt gelijk weer hoe ideaal het met twee podia op een podium werkt, want de wisseling gaat ongemerkt snel en zo kan je dus inderdaad spreken van een muzikale estafette. Wederom dus Abel in Ahoy en dat is voor de jongens nu de 13e maal in een jaar tijd en als de Vrienden van Amstel voorbij zijn, dan komen zij op 17 avonden in het Rotterdamse Sportpaleis. Zo waren zij vorig jaar present tijdens de TMF-Awards en brachten zij met Birgit Schuurman hun hit Onderweg ten gehore en was het hun debuut in Ahoy. Ook toen ging het niet vlekkeloos, maar zij kregen een herkansing om maar liefst 11 avonden acte de presence te geven tijdens de Night Of The Proms. Ook deze herkansing lieten zij schieten en was het alleen het nummer Onderweg dat bij het publiek aansloeg. Tevens vroeg een ieder zich af wat een band als Abel tussen sterren als Chrissie Hynde, Alessandro Safina, Howard Jones en UB40 te zoeken had.
Nu dus weer Abel in Ahoy en wederom niet goed. Als het nummer Walsen wordt gespeeld is de zanger bijna niet te verstaan en de kwaliteit van het geluid is wederom ver te zoeken. Ook het publiek laat duidelijk merken dat men niet echt tevreden is. Je zou zeggen dat als je zoveel ervaring in Ahoy hebt opgedaan, dat je je les wel geleerd zou hebben, maar neen. Gelukkig is er snel een kwaliteitsverbetering, maar dat is te danken aan Eric Mesie die Abel een flinke steun in de rug geeft bij het nummer Onderweg. Wellicht hadden ze Eric het hele nummer moeten laten zingen, maar zo werkt het helaas niet. Mesie heeft zeker niet aan kwaliteit ingeboet en staat zelfverzekerd en met een frisse stem op het podium. Hij geniet en het publiek geniet en dat is de combinatie die gezocht wordt.  Als Abel (gelukkig) het podium heeft verlaten is het de beurt aan Eric met Toontje Lager en speciaal voor deze gelegenheid in de oude samenstelling.
Ahoy veert op en geniet met volle teugen van Ben Jij Ook Zo Bang. Er is weer leven in het sportpaleis en Mesie voelt dat goed aan. Dit is natuurlijk ook muziek van de bovenste plank en de stem van Mesie doet het nog heel erg goed. Nummers als Net Als In De Film en Zo Veel Te Doen zijn klassiekers en het optreden van Toontje Lager is dan ook het eerste echte hoogtepunt van de avond. Manuela mag ook haar steentje bijdragen bij het nummer Stiekem Met Je Gedanst en zoals al eerder gezegd gaan haar zangkwaliteiten enorm vooruit. In Ahoy wordt er zeker niet stiekem gedanst, want iedereen beweegt. Heerlijk om te aanschouwen en om naar te luisteren, want Toontje Lager staat als een huis.
Zoals gebruikelijk heeft men in de arena ook een akoestisch podium gemaakt en de eerste die dit kleine podium mag betreden is Martin Buitenhuis met Van Dik Hout.  Langzaam zakt de grote kroonluchter en worden de lichten gedimd en is het aan Martin om Ahoy te betoveren. De Stilte Valt Zo Hard is een schitterende ballad en het publiek wordt er bijna stil van. Nederpop staat stevig in de schoenen en mede dankzij bands als Van Dik Hout.
Stap Voor Stap is ook zo’n nummer waar je geen genoeg van kan krijgen. Vorig jaar stond Van Dik Hout ook al garant voor succes en kwaliteit en wederom slagen de jongens er in om Ahoy in vervoering te krijgen. Natuurlijk heeft een Martin alle ervaring en kwaliteit in huis om het publiek te bespelen, maar je moet het wel keer op keer waarmaken, maar voorlopig slaagt hij daar voor de volle 100% in. Haast vanzelfsprekend volgt dan het nummer Stil In Mij en dan is het zeker niet meer stil in Rotterdam. Als verrassing verschijnt Dinand Woesthoff op het podium en het publiek mag getuige zijn van een geweldige muzikale explosie. De combinatie Martin en Dinand is verrassend goed te noemen en zou zeker de moeite waard zijn om in de toekomst wellicht iets mee te doen.
Het is natuurlijk een beetje vreemd om Dinand opeens in het Nederlands te horen zingen, maar hij heeft er schijnbaar geen moeite mee. Hij voelt zich op het podium van Ahoy als een vis in het water en hij heeft zich in een jaar tijd natuurlijk enorm ontwikkeld. Vorig jaar schreven wij nog dat er een nieuw tieneridool was geboren en dat heeft hij zeker waargemaakt. Zo was de MTV-Award een terechte erkenning voor de kwaliteiten van Kane.
Na het ontluikende optreden van Woesthoff met Buitenhuis, is het nu de beurt aan Kane zelf en ook dat werd weer een krachtsexplosie. Dinand benut het complete podium en bespeelt zijn publiek zoals grote jongens als een Mick Jagger en Bono doen. Met name de jonge dames kunnen het zeker waarderen. Als een jonge God weet Dinand exact hoe hij het moet aanpakken. Natuurlijk heeft hij zijn voorkomen mee, maar in combinatie met zijn zangkwaliteiten heb je gewoon een succesformule in huis. Als de jongens deze weg blijven volgen, dan ligt een lange en succesvolle carriere voor hen en zal groot internationaal succes ook niet lang meer op zich laten wachten. Na Where Do I Go Now? is het tijd voor hun grote hit Damn Those Eyes en nodigt Dinand niemand minder dan Candy Dulfer uit om op het podium te komen. Ook voor Candy weer een hernieuwde kennismaking met Ahoy, want voor haar is het ook al weer een paar jaar geleden. Het lijkt wel alsof Dulfer even op gang moet komen, maar als dan eenmaal de motor draait, dan vliegen de vonken er van af. Damn Those Eyes dondert door Ahoy als een soort TGV en de saxofoon van Candy geeft een geheel nieuwe dimensie aan deze kraker.
Het publiek geniet en huivert van deze act die staat als een huis. Dinand kan er geen genoeg van krijgen en zweept het publiek op en trekt zelfs de stoute schoenen aan door zelf het publiek in te gaan. Het zal niet lang meer duren eer hij dat niet nog een keer hoeft te proberen, want dan zullen ze de kleren van zijn lijf scheuren.
Met moeite neemt Kane afscheid maar hebben zij wel de wetenschap dat zij nog vier avonden uit hun dak mogen gaan. Candy zet vervolgens Pick Up The Pieces in en het publiek neemt de tijd om iets te drinken te halen of naar het toilet te gaan. Dulfer is en blijft absoluut top, maar tijdens zo’n evenement willen de mensen uit hun dak gaan en lekker meebrullen en dat kan nu niet echt bij Candy. Als zij haar nieuwe nummer Synchro Destiny ten gehore brengt merk je aan het publiek dat men hier niet voor komt. Toch is Dulfer niet snel uit het veld te slaan en slaat zij zich er als een vakvrouw door. Als laatste nummer is gekozen voor haar oude succesnummer Sax A Go Go en zij krijgt ondersteuning van Postmen. Het wordt uiteindelijk een beetje een rommelige uitvoering en daar zal ongetwijfeld achter de coulissen nog wel over gesproken zijn. Of de aanwezigheid van Postmen op z’n plaats is, valt te betwijfelen. Zo zagen wij hun optreden tijdens Pinkpop en dat was helemaal geweldig en natuurlijk wisten zij in Ahoy ook op de juiste wijze hun nummers ten gehore te brengen, maar zijn zij bij ‘Vrienden van Amstel Live In Ahoy’ wel op de juiste plek? Nummers als Cocktail en Victim staan als een huis en zijn zeker aanstekelijk te noemen, maar wellicht bij een ander publiek. Voor de jongens een beetje jammer dat het publiek het niet echt oppikt en dan kan je niet meer dan je best doen en dat deden ze. Wat ze doen, doen ze goed en dat pleit voor de jongens van Postmen. Gelukkig weten ze toch nog het publiek wakker te schudden met hun hit Crisis en dan is ook de aanwezigheid van Ruth Jacott een opzwepende factor. Crisis is goed voor weer de nodige beweging in Ahoy en zo komt het optreden tot een zeer goed einde.
 

 
Ruth begeeft zich vervolgens naar het podium in de arena om haar akoestische versie van Leun Op Mij te doen. Met haar ervaring en kwaliteiten brengt zij moeiteloos dit nummer ten gehore en in Rotterdam kan men weer lekker meezingen. Als je Ruth zo aan het werk ziet, dan kan je niets anders doen dan genieten, want hier is een vakvrouw bezig. Zo zou een ieder haar live-cd moeten aanschaffen, want dit is kwaliteit van de bovenste plank.
Hier kan menig zangeres wat van leren en af en toe lijkt het alsof Jacott niet de aandacht krijgt die zij verdient.
Vals Verlangen uit 1999 van de gelijknamige cd ‘gooit’ zij er met speelsheid uit en ze is duidelijk in haar element.
Nu kan zij natuurlijk bogen op een zeer omvangrijke carriere en heeft zij heel veel ervaring opgedaan. Een optreden van deze zangeres is een feest en derhalve zeer aanstekelijk. Als zij haar grote succes Vrede ten gehore brengt, komt Ahoy tot vervoering. Zij krijgt de steun van Manuela en deze slaat zich op zeer professionele wijze door dit nummer heen. Het publiek kan het alleen maar waarderen. Gelukkig mag Ruth nog een nummer zingen en wederom zien wij haar op het akoestische podium in de arena om samen met Frank Boeijen het prachtige nummer Zwart Wit te zingen. Een huiveringwekkende akoestische versie met Boeijen op de gitaar.
Een nummer dat nadrukkelijk de kwaliteiten van een Ruth Jacott en een Frank Boeijen bestempeld. Ook wordt weer duidelijk gemaakt dat ‘Vrienden Van Amstel Live’ zo bedoeld is. Dit zijn de krenten in de muzikale pap en moeten dan ook zeker gekoesterd worden. Zo hebben we in ieder geval weer een absoluut hoogtepunt tijdens deze avond.
 

Frank heeft van zijn optreden van vorig jaar zeker geleerd, want toen bracht hij nummers als Suzanne en De Verleiding en dat sloeg toen niet echt aan. Nu bracht hij met verve Paradijs om vervolgens de schitterende ballade De Verzoening te doen. Boeijen heeft ook nog niets aan kwaliteit ingeboet en kan wel gezien worden als een monument in de Nederpop. Zeg je Frank Boeijen, dan zal menigeen gelijk met Kronenburg Park reageren en terecht, want dit is en blijft zijn ‘lijflied’ en mag dus op zo’n avond niet ontbreken. Henk Westbroek is de gast van Frank tijdens dit nummer, maar waarschijnlijk had Westbroek zijn huiswerk niet echt goed gedaan, want de tekst van Kronenburg Park was hij niet echt meester. Onbegrijpelijk, want dit nummer wordt al jarenlang zo regelmatig op de radio gedraaid dat nagenoeg iedere Nederlander de tekst kent. Maar dat mocht de pret en de kwaliteit van het nummer niet drukken, want Boeijen ving het goed op en zo werd Kronenburg Park toch nog op een waardige wijze gebracht. Vorig jaar liep het tijdens het optreden van Westbroek niet helemaal volgens plan en liep hij te foeteren over het geluid en nu leek het alsof een geluidsband te snel werd aangezet toen hij zijn hit Zelfs Je Naam Is Mooi inzette. Voor de sfeer in het sportpaleis niet echt een probleem, want het was wel weer een lekkere meezinger. Ook Henk had van zijn optreden van verleden jaar geleerd en koos dit jaar het zekere voor het onzekere. Vriendschap en Ik Dans Dus Ik Besta bracht hij niet solo, maar hij kon rekenen op de steun van andere artiesten. Zo ontpopte deze 3e editie van de’Vrienden Van Amstel Live’ zich toch nog een klein beetje tot een feestelijke happening, want deze nummers lenen zich natuurlijk bij uitstek voor een soort feestje. Helaas moesten we nog een keer genoegen nemen met de aanwezigheid van Joris Rasenberg. Hopelijk zal hij de opnames zelf nog een keertje zien en misschien zelf tot de conclusie komen dat hij zich voorlopig alleen maar met Onderweg moet bezighouden. Voor Westbroek dus een vrij simpele oplossing om met de anderen deze nummers te spelen, maar zijn aanwezigheid was 10 maal succesvoller en beter dan in 2000.
Vorig jaar werd besloten met een fantastische Doe Maar Medley en nu lag de keuze met de aanwezigheid van Westbroek vrij eenvoudig en werd het dus Belgie. Alle artiesten op het podium en brullen maar. Nog een keer mocht het publiek zich laten horen alvorens een einde kwam aan een avondje muziek.
Het is natuurlijk voor de organisatie een bijzonder groot probleem om gerenommeerde artiesten en/of bands voor maar liefst 5 avonden te contracteren, maar wellicht zal men toch een keuze moeten maken. Of gewoon twee of drie avonden met een sterkere bezetting, of vijf en meer avonden en een zwakkere line-up. Dat is toch waar het om zal gaan. Zo zal een ieder zeker de eerste editie in Ahoy niet snel vergeten, want toen zagen we namen als Ilse de Lange, Blof, De Kast, Billy The Kid, Anouk en niet te vergeten Guus Meeuwis.  Als we dan de naam Guus Meeuwis naar voren brengen, realiseren wij ons ook gelijk wat wij tijdens de 3e editie daadwerkelijk misten; FEEST. De vonk was er niet en dat was jammer. De organisatie zal zich zeker achter de oren moeten krabben en zich terdege moeten realiseren dat voor een volgend jaar een sterkere line-up een ‘must’ zal zijn om de toekomst van dit evenement te waarborgen. Nu was het toch weer dat ‘oude glorie geeft evenement een sprankje leven’ en dat is toch niet echt de bedoeling of wel?
Ook zal men toch weer eens naar de belichting moeten kijken, want regelmatig was het licht zo geregeld dat je op het podium bijna niets zag en je automatisch naar de videoschermen ging kijken en ook dat is niet de bedoeling, want dan kan je gewoon wachten tot de uitzendingen bij RTL4 en alles vanaf je bank aanschouwen.
Het probleem met de belichting was er ook tijdens de eerste editie. Vorig jaar geen enkel probleem, maar waarschijnlijk nu weer dezelfde mensen als in 1999.
Gelukkig ging het merendeel van het publiek tevreden naar huis en ook Hans Sjouke Koopal en Debby Korenhoff van Amstel  waren na afloop tevreden, alhoewel zij ook wel een beetje moesten toegeven dat het echte feest ontbrak. Als de organisatie slim is nemen ze nu in ieder geval al contact op met Guus Meeuwis voor de editie van 2002 en  moeten zij zich maar eens goed gaan buigen over de mogelijke artiesten en bands voor 2001.
Zo lang het publiek blindelings kaarten koopt, zal er nog weinig reden voor ongerustheid bij de organisatie bestaan, maar ‘voorkomen is beter dan genezen’.
Eind januari en begin februari is bij RTL4 een registratie van het evenement te bewonderen en wij raden een ieder aan om toch maar even voor de buis te gaan zitten, want qua evenement is en blijft het toch iets specifieks en typisch Hollands.

 
 
 
 

Fotografie:  Dick Jacobs