Tom Jones pakt Ahoy in.

Zijn trouwe fans hadden er lang naar uitgekeken; eindelijk weer eens een optreden van de ‘Voice Of Wales’ in ons land. Niet verwonderlijk dat Ahoy gevuld was met een uitbundig publiek.
Het decor was eenvoudig, maar wel prettig. Dat Tom Jones inmiddels een ‘ouwe rot in het vak’ , geen toeters en bellen meer nodig heeft om een show neer te zetten, mag wel duidelijk zijn. Met slechts een 8-tal muzikanten en drie achtergrondzangeressen bewijst Jones maar eens al te meer dat hij al heel wat jaartjes meedraait en exact weet hoe hij een show op totaal solide wijze neer moet zetten. Dat betekent ook niet onnodig wachten op het optreden, maar stipt op tijd beginnen zoals van tevoren is afgesproken.
De avond begint gelijk goed. De opening met nummers als Little Bit Higher en Burning Down The House zijn gelijk de juiste opwarmers voor het publiek. Wat opvalt is een uitstekende balans van oude en nieuwe nummers. Ook daaraan merk je dat hier iemand met ervaring staat. Jones, zoals vanzelfsprekend in het zwart gekleed, weet het publiek goed te raken. Echt warm wordt het bij zijn vijfde nummer, want als hij zijn klassieker Delilah ten gehore brengt, vliegt de lingerie het podium op. Een traditie waar hij en niemand anders groot mee is geworden. Natuurlijk zie je meteen dat de slipjes speciaal voor dit evenement bij de Hema zijn aangeschaft, maar het is en blijft iets aparts.
Vanaf dat moment is het publiek pas echt goed los en kan niet meer blijven zitten. Het wordt een feest van de herkenning. Jones weet maar al te goed dat zijn fans voor nummers als Delilah komen. Als hij vervolgens She’s A Lady inzet, komen ook langzamerhand de heupen in beweging. Op zo’n moment vraag je je af waarom er alleen maar zitplaatsen zijn. Het publiek wil staan, dansen en bewegen. Natuurlijk weet hartenbreker Jones ook de gevoelige snaar te raken en op overtuigende wijze vertolkt hij het Van Morrisson nummer Sometimes When We Cry. Om stil van te worden. Zijn stem laat hem nimmer in de steek en zijn conditie is prima te noemen. De nummers volgen elkaar in een rap tempo op. Hier en daar heeft Jones wat moeite met bepaalde stukjes, maar wie daar op let is een kniesoor. Het concert gaat ongemerkt en geraffineerd over in een explosiever geheel. De opbouw van het optreden is perfect getimed. Nummers als Standing On Shakey Ground en Lady Luck zijn zeker plichtmatig te noemen, maar zorgen wel voor de juiste sfeer en laten Tom bewijzen dat hij het allemaal nog aankan. Alhoewel het draaien met de heupen natuurlijk niet meer zo gaat als twintig jaar geleden. Als hij het nummer Sexbomb aankondigt, staat het publiek al voordat hij inzet. Dit nummer is op zijn lijf geschreven en kan nu al in zijn legendarische rijtje van wereldhits geplaatst worden. Het is ook een geweldig nummer en past helemaal in zijn repertoire en live is het een feest om het te horen. Het publiek geniet dan ook met volle teugen.  Na de pauze worden een aantal oude krakers ingezet om het allemaal weer op de rails te krijgen. Met nummers als Thunderball, If I Only Knew is iedereen gelijk weer wakker en helemaal van de partij. Zijn bewegingen op het podium doen wederom weer de nodige lingerie door de lucht zweven en zo voert Mr. Jones zijn publiek mee in een gezellige euforie. Als hij I’ll Never Fall In Love Again (een nummer uit 1967) begint, staat het publiek alweer ongeduldig te wachten om lekker te kunnen meebrullen en dat gebeurt dan ook massaal. Ook tijdens dit nummer blijkt maar weer hoe krachtig zijn stem nog is. Het publiek raakt in extase als hij een bh oppakt en daarmee zijn voorhoofd afveegt. Het typische Hollandse ole-geroep is de dank voor deze karakteristieke Tom Jones handeling.
Vervolgens gaan alle remmen los en vertolkt hij achtereenvolgens nummers als; Walking In Memphis, Green Green Grass Of Home, What’s New Pussycat, It’s Not Unusual, You Can Leave Your Hat On, The Midnight Hour en een cover van een nummer van Lenny Kravitz.
Het publiek zit al lang niet meer stil en krijgt waar ze voor komt. Green Green Grass Of Home is absoluut een van de hoogtepunten van de avond. Als toegift volgt haast vanzelfsprekend het nummer Kiss. Tot groot genoegen van het publiek brengt Jones uiteindelijk nog een keer Sexbomb. Een mooier slot van een heerlijk avondje kan de Brit zijn fans niet geven.
Het is duidelijk dat menig artiest nog veel van deze entertainer kan leren. Jones bezit niet alleen een goede stem, maar heeft charme, charisma, uitstraling, hoffelijkheid en levenservaring. Hopelijk komt hij weer snel terug naar Nederland, want dit zijn toch een beetje de krenten in de muzikale pap.

Ahoy, 22 april 2000