Anouk verovert Ahoy

Zoals al een klein beetje te verwachten was, is Anouk de grote winnares van de 5^e TMF-Awards. Het was natuurlijk weer het feest van de herkenning. Ook al weet je niet op het moment dat je kaartjes weet te bemachtigen, wie er eigenlijk zullen optreden, kan je er altijd van op aan dat er een gerenommeerd aantal binnen- en buitenlandse artiesten aanwezig zullen zijn. De line-up mocht er zeker zijn en het beloofde weer een spectaculair avondje te worden.
Was vorig jaar de opening zeer bijzonder, dit jaar moest het publiek het doen met een deken van papiersnippers. Natuurlijk gaf dit een prachtig plaatje, maar deze opening stond in schril contrast met vorig jaar. Voor TMF zijn natuurlijk de kijkcijfers een belangrijke factor. Het vol krijgen van Ahoy is geen enkel probleem, maar de mensen thuis voor de buis krijgen is ook een kunst. Afgelopen jaar keken in totaal 1,5 miljoen kijkers naar dit spektakel.
Belangrijk bij de TMF Awards is dat het publiek de winnaars bepaalt. Via TMF Cybersite en middels’Voting Flyers’ konden de stemmen uitgebracht worden. Dit jaar waren er maar liefst meer dan 100.000 stemmen uitgebracht en dat geeft toch wel aan dat dit onder de jeugd enorm leeft. Al uren van tevoren was het publiek voor de deuren van het Rotterdamse sportpaleis aanwezig, om maar een zo goed mogelijk plekje te kunnen veroveren. Een klein groepje kon het plaatsje binnen niet zoveel schelen en hadden zich opgesteld bij de artiesteningang.
Niet iedere artiest of band neemt de moeite om even snel een paar handen te schudden, maar Xander (Volumia) zal Xander niet zijn om dat wel te doen. De meeste andere artiesten verdwijnen gelijk achter de deur om zich voor te bereiden op hun optreden.
De TMF Veejays spelen een centrale rol en wederom was het de blonde Bridget die de centrale presentatie voor haar rekening nam. Voor het jeugdige publiek zijn de veejays ook ware idolen en het moet voor deze jonge presentatoren en presentatrices een waar feest zijn om een dergelijk evenement te mogen presenteren. Liep vorig jaar Sonja nog voor Fox televisie haar best te doen om artiesten voor haar microfoon te krijgen; nu stond zij zelf als presentatrice op het podium. Als we aan haar vragen of zij dit verwacht had dan reageert zij zeer enthousiast en laat ons weten dat zij er niet eens van durfde te dromen.
Junkie XL mag het feest openen en dat is het begin van een muziekmarathon die wij in Nederland maar een keer paar jaar mogen meemaken.
Toch is al na een paar optredens duidelijk iets aan de hand. Antal van Elsen (Pers & PR van TMF) kijkt bezorgd en haar reaktie is duidelijk; “Ik mis iets, ik weet niet wat, maar ik mis iets”. Wat ontbreekt is de vonk. Het is in vergelijking met vorig jaar geen vloeiende, spetterende show. De optredens zijn niet slecht (ondanks het vele playbacken), maar de ‘swung’ zit er niet in.
Als wij met Dinand Woesthoff van Kane praten is hij natuurlijk bijzonder vereert dat hij hier mag optreden. Op de vraag of hij nog een duet met Anouk gaat doen, omzeilt hij het antwoord en laat het op mysterieuze wijze aan ons om maar af te wachten. Zelf laat hij weten dat hij zeker in de toekomst ook voor anderen nummers gaat schrijven en of dat ook voor Anouk is, dat weet hij niet.
Voor de pers is het tijdens zo’n avond eigenlijk altijd maar afwachten wie er de moeite neemt om naar de persruimte te komen. Meestal zijn het altijd wel dezelfde en komen dan niet omdat zij van de platenmaatschappij moeten, maar omdat zij het zelf willen. Zo zien wij al snel Xander, Tamara en Birgit van Volumia verschijnen. Zij zijn altijd ‘Wakker’ en bereid om de pers te woord te staan. Was vorig jaar Volumia de grote winnaar, dit jaar mochten zij alleen een award in ontvangst nemen in de categorie Beste Popgroep Binnenland. Zo passeerden zij Blof en De Kast, maar zelf had deze Limburgse band dit absoluut niet verwacht. Zoals Xander zelf zei was hij aan het begin van het jaar ziek geweest en was de band toch een tijdje uit de roulatie, maar in ieder geval was het publiek Volumia zeker niet vergeten en had toch de voorkeur aan Xander en zijn kompanen gegeven.
Een andere buitenlandse commerciele top-act is Aqua en zij voelen zij best wel op hun gemak en geven het publiek toch wat ze willen.
Dan zien we de jongens van Abel en zij laten het totale gebeuren maar over zich heen komen en vinden het allemaal wel leuk. Hun hit Onderweg is favoriet bij het publiek en wordt dan ook massaal meegezongen, maar welk nummer niet op zo’n avond, want zoals al eerder gezegd het is en blijft het feest van de herkenning. Waar je eigenlijk ook aan kan zien dat het anders dan vorig jaar is, is de situatie bij de EHBO. Was het vorig jaar behoorlijk druk bij de EHBO, dit jaar zien wij amper flauwgevallen meisjes en zo is een EHBO-post bijna een graadmeter voor de sfeer van een dergelijk evenement. Af en toe lijkt ook het geluid niet helemaal in orde. Als bijvoorbeeld Anouk haar hit R U Kidding Me ten gehore brengt, lijkt het alsof haar stem een metaformose heeft ondergaan, terwijl dat niet zo is.
Het is aan Linda Wagemaker en Mental Theo om Anouk de onderscheiding in de categorie ‘Beste Zangeres Binnenland’ te overhandigen. Zij laat nu wel Trijntje Oosterhuis en Ilse de Lange achter haar, maar dat was te voorzien. Ilse had natuurlijk alleen een cd uitgebracht met een ode aan John Hyatt en Trijntje is ook alleen maar met haar ‘Stevie Wonder- cd’ verschenen en Stevie Wonder en John Hyatt liggen natuurlijk op een heel ander vlak bij het jonge publiek.
Een van de andere hoogtepunten is de aanwezigheid van Mel C. ’s Middags had zij nog een persconferentie in De Kuip gegeven, maar daar schijnen wij niets aan gemist te hebben.
Haar optreden is niet super te noemen. Natuurlijk brengt zij eerst haar wereldhit Never Be The Same Again, maar de vonken vliegen er niet van af. Zij probeert het dan nog met een steviger nummer We’re Going Down, maar ook dat mag niet baten.
Je rekent er op dat TMF wel een aantal verrassingen in petto heeft en daar zit je dan ongemerkt toch op te wachten. Goed, we zien Tooske een aardige dans-act doen, want zingen dit jaar is er niet bij. Jeroen Post mocht wel zingen en dat zat weer aardig commercieel in elkaar en zal net zoals vorig jaar bij Fabienne de komende tijd regelmatig op het scherm verschijnen. Fabienne was ook van de partij (waar niet) en mocht ook opdraven om een onderscheiding uit te reiken en haar hit van vorig jaar ten gehore te brengen. Het lijkt wel alsof Fabienne niet loskomt van haar vorige werkgever.
Een echte verrassing mag je dan de wereldprimeur van de nieuwe single van de Vengaboys noemen. De nieuwe single luistert naar de naam Uncle John From Jamaica, maar zelfs het playbacken is en blijft een probleem voor deze band. Zelfs als zij hun wereldhit We’re Going To Ibiza brengen, is het moeilijk om met de mond in de maat te blijven. Maar TMF had wel een wereldprimeur en dat staat toch aardig op je conto.
Ook de andere veejays zien wij weer terug in een dansact en zo weten ze de avond aardig op te vullen. Op knappe wijze zijn bekende hits van Britney Spears en o.a. Madonna aan elkaar geplakt en zo zou het feest een meer internationale allure moeten krijgen, maar laten ze dat in de toekomst maar achterwege laten, want naar muziek luisteren en naar een paar dansers te kijken, kan ook in een discotheek.
Het is aan Mel C. om de ‘Beste Live Act’ bekend te maken. Ook hier is Anouk weer de gelukkige. Deze onderscheiding draagt zij op aan Andre Hazes en dat is een welgemeend eerbetoon aan deze ‘Koning van het volkslied’. Andre mocht eerder zelf een paar onderscheidingen uitreiken en natuurlijk op onvervalste wijze het nummer ‘Zij Gelooft In Mij’ zingen. Gelijk zie je dat hier een man met ervaring staat en weet hij het publiek op de juiste manier te bespelen. Uit handen van Jeroen Post mag hij de ‘All Time Achievement Award’ in ontvangst nemen. Hier wordt duidelijk kenbaar gemaakt dat deze onderscheiding wel gemeend is en dat hij gewoon de eerste keus is. Natuurlijk wordt hier aardig gezinspeeld op het hele gebeuren rondom de Edison Awards en op deze wijze wordt er natuurlijk een lange neus getrokken naar de Stichting Edisons.
Als wij na afloop Andre en Anouk spreken dan voel je heel snel het diepe respect voor elkaar.
Denk niet dat Anouk als geintje die onderscheiding aan Andre heeft opgedragen, want het komt echt uit haar hart. Anouk zelf is moe en is ook duidelijk aan haar te zien. Zij heeft het bijzonder en is aan vakantie toe. Zij gaat dan ook binnenkort een weekje weg om even bij te komen van alle drukte om haar persoontje. Hazes maakt zich zorgen om Anouk en geeft Mascha (de zus van Anouk) duidelijk te verstaan dat ze voorzichtig moeten doen met Anouk. “Geef haar de rust, stuur haar op vakantie en als zij wil dan kan zij mij altijd bellen voor advies en raad”. Hier spreekt weer een man met ervaring. Hazes is heel relaxed  en erg ingenomen met zijn onderscheiding en het feit dat Anouk spontaan haar award aan hem opdroeg
Ronan Keating is ook aanwezig en hij mag zelfs de onderscheiding voor de ‘Beste Buitenlandse Zanger’ in ontvangst nemen. Als wij aan hem vragen wat hij het verschil vindt tussen de MTV Music Awards (hij presenteerde vorig jaar dit evenement in Dublin) en de TMF Awards reageert hij; “ This is much cooler”. Waarschijnlijk omdat hij nu niets hoefde te presenteren en gewoon lekker kon genieten van alle optredens en zijn eigen Westlife.
Marco Borsato valt traditie getrouw ieder jaar in de prijzen en zelf verklaarde hij er langzamerhand een beetje verlegen van te worden. Toch vindt hij de TMF Awards zeer belangrijk en is het leuk om ook eens alle collegae aan het werk te zien. “De verscheidenheid van de acts vind ik leuk en zo zie je elkaar weer eens. Normaal is een ieder altijd zelf aan het werk en met zo’n evenement als dit kom je elkaar tenminste weer eens tegen en dat is en blijft leuk’. Marco neemt altijd de tijd voor de pers en dat pleit voor hem. Je moet wel even een biertje voor hem halen, maar dan neemt hij wel de tijd voor een rustig gesprek.
Inmiddels heeft hij al zoveel awards gewonnen dat hij ze echt niet meer op de schoorsteen kwijt kan, maar dat ze een mooi plaatsje krijgen dat is zeker.
Zo schrijdt de avond verder en krijgt het publiek allemaal waar ze van tevoren op gerekend hadden. Eindelijk komt dan Live op de buhne en krijgt de avond toch nog een daverend slot. Deze band won twee TMF Awards en dat was in de categorie ‘Beste Buitenlandse Rockgroep’ en ‘Beste Buitenlandse Videoclip’. Dat zij deze twee onderscheidingen terecht hadden gewonnen, lieten zij duidelijk zien en horen op het podium.
Ook al ligt het misschien niet in de lijn van het erg jonge publiek, was men zeer enthousiast, maar dat kan ook niet anders bij een dergelijke band. The Dolphin’s Cry mocht het publiek opwarmen en weer wakker schudden.
Run To The Water is een wereldhit en compleet terecht. Maar het hoogtepunt en de grootste verrassing van de avond moest nog komen en had TMF terecht tot de finale bewaard.
Anouk samen met Live is een onverwoestbare combinatie en lijkt alsof ze voor elkaar geschapen zijn  Alsof zij al jaren samen op het podium staan.  Absoluut top!!!!
Anouk was na afloop ook erg nieuwsgierig van wat wij er van vonden en gaf zelf toe dat zij best wel een beetje nerveus was, maar dat zij het helemaal top vond om dit te doen.
Five mag uiteindelijk de avond afsluiten en dan blijkt dat het merendeel van het publiek toch wel voor deze band is gekomen. Stille getuigen van dit feit zijn de volop aanwezige spandoeken. De band maakt hun populariteit waar en zet een sterk optreden neer en het publiek geniet met volle teugen. Five staat borg voor entertainment en laat ze volgend jaar maar weer terugkomen. Dat zij ook wat anders aandurven blijkt wel dat zij het aandurven om op geheel eigen wijze het overbekende Queen-nummer We Will Rock You te zingen.
Top! Dat zij het naar hun zin hebben bij de TMF Awards blijkt wel uit het feit dat zij speciaal hun tour hebben onderbroken en vanuit Duitsland zijn overgevlogen. Klasse en een voorbeeld voor anderen. Zij geven in ieder geval samen met Live een waardig slot aan de avond. 
Er is nog een afterparty, maar weinig artiesten hebben daar nog zin in. Hazes checkt even of hij voor onderweg nog een biertje kan regelen en Anouk wil naar huis.
Zo pakten ook wij onze biezen en hadden wij weer een afwisselende avond achter de boeg.
Je mag geen peren met appelen vergelijken, maar vorig jaar waren wij misschien verwend.
Nu wil dat niet zeggen dat deze TMF Awards slecht was of minder, maar wel anders.
Toch blijft het een voorbeeld voor menig programmamaker en mogen wij toch weer zeggen ‘chapeau TMF’.
Bedankt voor een heerlijk avondje entertainment. Volgend jaar zijn we zeker weer van de partij.