Lee Towers

Lee Towers geeft les in entertainment

Het is alweer vijfentwintig jaar geleden dat  Willem Duys ene Leen Huizer uit Rotterdam in de schijnwerpers plaatste en de gevolgen zijn maar al te goed bekend bij een ieder. Leen Huizer werd Lee Towers en de Nederlandse muziekscene was een legende rijker. Zijn optredens door het land boezemden veel ontzag, maar ook veel respect en zijn successen waren al snel niet meer op een hand te tellen.  In 1980 besloot de zanger om maar eens een groot concert te geven in De Doelen en daar keek menigeen van op, want dat was eigenlijk door een Nederlandse artiest nog niet eerder vertoond, want zoiets was alleen weggelegd voor de echte grote buitenlandse sterren, maar De Doelen zat vol en zo werd de eerste stap naar iets bijzonder gezet. Een jaar later was Carre aan de beurt. Voor Leen geen enkel probleem om ook Carre vol te krijgen en langzamerhand broedde hij een plannetje uit en dat resulteerde uiteindelijk in twee concerten in Ahoy in 1984.  Vriend en vijand was verbaasd over deze stap, want was dat niet te hoog gegrepen? Neen, want Leen zette een show neer die nog nimmer in Nederland vertoond was en we eigenlijk alleen maar in een New York en Las Vegas tegen konden komen. Wie herinnert zich niet de openingswoorden van Mies Bouwman en zijn fantastische duet met Julia Loko. Het publiek was onder de indruk, want een dergelijk spektakelstuk had niemand verwacht. Alles was uit de kast getrokken en de basis voor nog vele Gala-concerten in Ahoy was gelegd. Nieuw was ook het gebruik van speciale VIP-kaarten  en speciale sponsorpakketten. De eerste Gala-concerten waren een immens succes en Leen had de weg geplaveid voor andere artiesten.

In 1985 pakt hij nog grootser uit en staat hij maar liefst vier avonden in een bomvol Ahoy.  Een van de meest memorabele momenten van deze Gala-concerten was het optreden van Leen samen met Anita Meijer. Run To Me  zou uitgroeien tot een klassieker en Anita zou een soort van rode draad in de verdere carriere van Leen worden. Zo bracht het duo met succes een LP Run To Me  uit met allemaal prachtige duetten.  Opmerkelijk detail inzake de concerten in 1985 is wel dat de zanger kon kiezen tussen de toen nog onbekende Whitney Houston en Anita Meijer, maar voor de laatste koos. Wederom was Towers in Ahoy geslaagd. Inmiddels gingen zijn optredens door het land ook gewoon door en was hij regelmatig op de televisie te zien, want hij was enorm populair en zijn schare fans groeide in feite alleen maar. Toch probeerde hij op alle mogelijke manieren toch tijd vrij te houden voor zijn vrouw Laura en de kinderen, want zijn gezin was en is voor hem (terecht) ‘heilig’.

Alsof het nog niet genoeg is zet de zanger in 1986 maar liefst 6 concerten neer in Ahoy en wederom weet hij de voorgaande edities te overtreffen. Gekscherend wordt Ahoy in de media afgeschilderd als ‘Las Vegas Aan De Maas’, maar zo gekscherend was het niet, want het decor was weer grootser en mooier en kon ook alleen maar vergeleken worden met shows in Las Vegas. Een van de meest opmerkelijke momenten tijdens deze Gala’s is natuurlijk als de zanger, in eerste instantie geheel onherkenbaar, als The Lion uit de Wizard Of Oz op het toneel verschijnt. Zes avonden lang geniet een geheel uitverkocht Ahoy van een wervelende show en een ieder vraagt zich weer af of dergelijke shows nog overtroffen kunnen worden.  Ja, want in 1987 staat Towers maar liefst 8 avonden achter elkaar in Ahoy en heel toepasselijk is het Labi Siffre die tijdens deze concerten het nummer So Strong   ten gehore brengt. Want sterk is Towers zeker!  Het publiek vergaapt zich aan watervallen, vuurwerk en alle mogelijke nieuwe technieken van dat moment. De kwaliteit van de muziek blijft ook op een hoog niveau en de registratie van het concert wordt zelfs uitgezonden naar het prestigieuze Gouden Roos festival in Montreux.

Wederom was de zanger er in geslaagd om de grenzen te verleggen en het einde leek nog lang niet in zicht.

Niets leek onmogelijk voor de Rotterdammer en terecht kreeg hij in de media de volle aandacht en was menigeen teleurgesteld als hij of zij geen kaartje had weten te bemachtigen, want de concerten waren ook altijd binnen een mum van tijd uitverkocht.

In 1988 herhaalt Lee de serie van acht concerten in Ahoy en moeiteloos vult hij weer de het Rotterdamse sportpaleis. Voor het vijfde achtereenvolgende jaar is hij in staat om weer een supershow neer te zetten, maar hij realiseert zich dat het wel slopende jaren zijn geweest en dat het tijd wordt om even tot rust te komen.  Het blijft inderdaad bij een jaar rust, maar in 1990 kan hij het niet laten en wederom is Anita Meijer van de partij.

6 Avonden lang wordt het publiek getrakteerd op een show van wereldklasse. Voor het eerst maakt Leen gebruik van een aparte opstelling van het podium. Voor het eerst is het podium langs de lange zuidzijde geplaatst en dit blijkt een zeer aparte vondst te zijn geweest van Towers. In hetzelfde jaar mag de zanger uit handen van burgemeester Peper de Erasmasspeld in ontvangst nemen en deze onderscheiding is ook wegens zijn belangenloze inzet voor o.a. de Daniel den Hoedkliniek.

In 1991 houdt de zanger het bij slechts drie Gala’s en voor Leen zelf zouden dit zijn minste Gala’s zijn, maar waarom weet hij zelf ook niet echt. Het enthousiaste publiek denkt daar echter anders over en keek gelijk alweer uit naar een nieuwe reeks, maar die kwam pas in 1993.  In 1993 sloot Towers de Indonesische cultuur in zijn armen en met gasten als The Blue Diamonds, Justine Pelmelay, Wieteke van Dort en Andy Tielman benaderde hij op indrukwekkende wijze de Oosterse sfeer. 

Het ‘Jubilee Gala 1995’ werd heel bijzonder. Natuurlijk werd gevierd dat Lee al twintig jaar succesvol artiest was, maar hoe kan je dan je voorgaande Gala’s overtreffen? Laat dat maar aan de zanger over, want wederom slaagde hij er in om voorgaande edities te overklassen.  Zo’n hoogtepunt in een carriere moet natuurlijk op grootse wijze gevierd worden en zo mag ook een Anita Meijer tijdens dit jubileum ontbreken. Vier avonden lang laat Towers zien dat hij de enige is die dergelijk spektakel kan brengen. De eerste avond zal de zanger zeker niet snel vergeten, want na afloop ontvangt hij van Gerrit den Braber een fraaie prijs, maar uit handen van ... mag hij de Graceland Award  in ontvangst nemen. Deze speciale onderscheiding is aan hem toegekend vanwege zijn hommages aan Elvis Presley. Zijn liefde voor Elvis is algemeen bekend en deze onderscheiding heeft heel veel waarde voor de zanger. In hetzelfde jaar wordt Lee door ... geintroduceerd bij Joe Esposito en Joe was de rechterhand, beste vriend en manager van Elvis Presley. Om aan te tonen hoe ‘gewoon’ de zanger is, trad hij belangenloos op tijdens een Elvis-fan meeting in Rotterdam. Altijd brengt Lee nummers van Elvis ten gehore en we denken dan natuurlijk gelijk aan nummers als American Trilogy, Suspicious Minds en Memories. Zijn liefde voor Elvis uit hij ook in het maken van een cd met een ‘tribute’ aan Elvis. Wellicht dat u zich nog de beelden bij RTL 4 kan herinneren van het bezoek van Leen en Laura aan Graceland. Voor Leen een ontroerende en vooral ook prachtige herinnering.

Dan blijft het vijf jaar ‘stil’ rondom de zanger. De familie Huizer wordt achtervolgd door drama’s en een ieder heeft het met Leen, Laura en de familie te doen en leeft intens mee. Het is een bijzonder moeilijke periode met veel tegenslag en verdriet, maar ze slaan zich er door. Ze laten zich absoluut niet uit het veld slaan en vechten zich een moeilijke weg terug, want het leven gaat verder. Toch heeft Leen al die tijd niet echt stil gezeten, want de optredens in het land gingen gewoon door en ook gingen al zijn andere werkzaamheden door, maar gezien het geleden verdriet is het opmerkelijk hoe sterk dit door Leen en Laura gedragen wordt.

Dan kondigt de zanger aan dat hij in 2000 afscheid zal nemen van zijn Gala-concerten en nog een keer in Ahoy 5 concerten zal geven. Zo zal hij aan het aantal van maar liefst 50 optredens in Ahoy komen en de enige artieste die daar ‘in de buurt kan komen’ is Diana Ross. Diana kwam echter tot op heden op een aantal van ongeveer 13 concerten in het sportpaleis. De laatste Gala’s van Leen moeten dan ook iets bijzonders worden en moeten alle eerdere edities weer overtreffen.  Ruim van tevoren wordt de pr-molen in werking gezet en in Rotterdam rijdt zelfs een heuse ‘Lee Towers tram’ rond.

Als wij op dinsdagmiddag, op uitnodiging van Leen, een kijkje gaan nemen bij de voorbereidingen in Ahoy, kijken wij al onze ogen uit. Op zaterdag 14 oktober is men in Ahoy begonnen met de bouw van het podium en als wij dan op die dinsdag ( 17 oktober) in Ahoy staan is men al aardig op weg. Trots laat Leen ons alles zien en legt uit dat er in Ahoy nog niet eerder zoveel licht aan het plafond heeft gehangen. Men heeft zelfs een aparte constructie moeten maken aan het dak van het sportpaleis, anders kon het niet. Met man en macht werd hier aan een superproductie gewerkt. Het ballet is druk aan het repeteren en Leen zelf checkt alles. Zo ziet hij nog een naad in het doek en dat moet anders. Een ieder schudt hij de hand en duidelijk is te zien dat hij overal persoonlijk bij betrokken is.  Samen met Leen staan we dan opeens op dat immense podium en het eerste wat ons opvalt is dat vanaf het podium opeens Ahoy zo klein lijkt. Het is alsof je in een bijzonder gezellige ruimte staat en het optisch effect is totaal anders dan als je vanuit de zaal naar het podium kijkt, want dan lijkt alles zover weg en groots.

Oog voor detail heeft Towers zeker, want zo ziet hij gelijk dat de piano anders moet staan en is dan ook niet te beroerd om dan zelf de piano op de juiste plaats te zetten. Er zijn dan nog een paar dagen te gaan, maar zo op het oog komt de zanger redelijk relaxed over, maar wat wil je anders met zoveel ervaring. Toch moet het wel bijzonder zijn, maar hij laat het in ieder geval niet blijken. Op het productiekantoor staan de telefoons roodgloeiend, want een ieder wil een interview, maar dat is niet voor iedereen weggelegd. Inmiddels wordt Leen gevolgd door een televisieploeg van Tv-Rijnmond en is er verplichting na verplichting. Een zware last rust op de schouders van de Rotterdamse zanger. Iedereen wil iets van hem weten en zo zie je dat hier een man staat die er ook voor al die medewerkers is, want nogmaals hij bemoeit zich met alles. Echter het aftellen gaat beginnen.

Het is vrijdag 20 oktober 2000 en Ahoy vult zich met smokings en avondjurken. De vip’s nemen hun plaatsen van fl. 250,00 per stuk in en een ieder maakt zich op voor een onvergetelijke avond.

Het podium maakt een overweldigende en Amerikaanse indruk en als de lichten gedoofd worden kan de show beginnen. De openingsact is al overweldigend. De Corpus Acrobatics laten zien wat je wel allemaal niet met een ballon kan doen en de prestatie is uniek. Je zou bijna denken aan een act uit het Cirque Du Soleil. Uitermate boeiend om te aanschouwen en zeer goed bedacht.

Dan is het tijd om Mies Bouwman aan het woord te laten en op de videowall van 5 bij 20 meter wordt het commentaar van Mies begeleid door fraaie beelden. Zo wordt beknopt de loopbaan van Lee in woord en beeld gebracht. Opmerkelijk is dan natuurlijk als we in het jaar 1995 belanden het publiek kan genieten van beelden van Elvis Presley, want in 1995 mocht Towers de Graceland Award in ontvangst nemen en dan wordt nog steeds als een van zijn hoogtepunten gezien.

Als Mies klaar is, is dan eindelijk het moment daar dat Lee zelf ten tonele verschijnt. Het eerste nummer dat hij ten gehore brengt is zijn klassieker You’ll Never Walk Alone . De toon voor de avond is gelijk gezet en het publiek gaat er maar eens goed voor zitten. De sfeer is goed en dit gaat wat beloven. Stilzitten is er niet bij, want Towers slaat gelijk de goede weg in om het nummer I Can See Clearly Now te brengen.  Met deze twee openingsnummers is het publiek gelijk wakker geschud en geeft hij op overtuigende wijze zijn visitekaartje af.

Er wordt optimaal gebruik gemaakt van alle mogelijkheden van het podium en hij weet als geen ander hoe hij het publiek moet bespelen. Een medley van zijn oude successen was te verwachten, maar is ook wat het publiek wil en zo brengt hij achtereenvolgens; Bless You, It’s Raining, Frankie en I Believe In Music.  Het nummer I Believe In Music is natuurlijk om mee te zingen helemaal ideaal en Ahoy komt los. Ook Leen, want nu is het tijd om de zaal in te gaan. Het publiek geniet met volle teugen en zingt uit volle borst mee.  Als geen ander weet Towers het

publiek te bespelen en hij geniet zichtbaar van dit soort momenten. Of je nu wel of niet een smoking of avondjurk aanhebt, met een nummer als I Believe In Music is een ieder hetzelfde en dat is nu precies wat Towers wil bereiken. Het ijs in Rotterdam is gebroken en Lee heeft duidelijk al zijn stempel op de avond gedrukt. Het gaat iets bijzonders worden.

Zoals bekend speelt Laura en de familie een grote rol in het leven van Leen en natuurlijk wordt dan ook zijn familie aan het publiek voorgesteld. Een groots applaus is de waardering van het publiek voor Laura en de kinderen.

Als het nummer Mull Of Kintyre van Paul McCartney wordt ingezet is het tijd voor de eerste speciale gast en dat is niemand minder dan Frans Bauer. Het decor is fantastisch en op de videowall mogen we karakteristieke beelden uit Schotland aanschouwen en als dan ook nog een keer de Lowlands Pipe Brigade het sportpaleis komen binnenwandelen, dan is de sfeer compleet.  Toch lijkt het even alsof er iets niet goed gaat, want het lijkt alsof Frans problemen heeft met zijn geluid. Je ziet hem continu aan de oordopjes zitten en het zit hem niet echt lekker, maar het merendeel van het publiek zal dat echt niet in de gaten hebben gehad. In ieder geval is deze uitvoering van Mull Of Kintyre super. Dan is het de beurt aan Frans Bauer om zijn bewondering te uiten. Lee moet plaatsnemen op een kruk en Frans spreekt lovende woorden. Volgens Frans is Towers de grootste artiest van Nederland en wil middels een lied zijn dank uitspreken. Het wordt een typisch Bauer-liedje, maar op een dergelijke avond misstaat dit absoluut niet. De aanwezige Bauer-fans genoten in ieder geval met volle teugen.

    Dan mag Lee zelf weer en zijn ode aan Elvis is nu het nummer Suspicious Minds. Een nummer van Elvis dat een ieder kent en dan ook uit volle borst wordt meegezongen. Voor dit Gala heeft Lee er een wat langere bewerking van gemaakt, maar dat komt alleen maar ten goede aan de sfeer in het sportpaleis. Zo weet hij zijn idool te eren en hij doet dat met verve. Als je dan het decor bekijkt en de complete entourage dan kan je er niet om heen dat je een bepaalde herkenning ziet met optredens van Elvis uit de jaren ’70, toen Presley in Las Vegas furore maakte. Het publiek en  Towers zelf geniet en terecht.

Even wordt een stapje terug gedaan en zingt Lee een nummer van zijn nieuwe cd. Ain’t No Sunshine van Bill Withers kent een ieder en is en blijft een klassieker. Een andere klassieker is natuurlijk I Heard It To The Grapevine en ook dit nummer is op de nieuwe cd van Towers te vinden. Het is voor een heleboel mensen even wennen om dit soort ‘soul-nummers’ uit de mond van een Lee Towers te horen, maar als je een paar keer geluisterd hebt, kijk je er toch anders tegenaan.

Als we een echte Nederlandse diva moeten noemen, dan is er eigenlijk maar een en dat is Karin Bloemen. Haar verschijning is en blijft indrukwekkend. Eigenlijk heeft zij daar helemaal geen opvallende jurken voor nodig, want haar stem alleen al is en blijft uniek voor Nederlandse begrippen. Het is al knap hoe zij in die fantastische jurk die moeilijke trap wist af te dalen. Samen met Lee zong zij een schitterend duet en natuurlijk kan je haar stijl en kwaliteiten niet vergelijken met bijvoorbeeld een Anita Meijer, want dit is van ongekend hoog niveau.

Ook Karin mag solo even ‘vlammen’ en dat doet zij ook met een frivole medley met nummers als Can You Feel It, Do You Remember en een Brand New Day. Ahoy swingt en de diva laat zien en horen dat zij de enige diva in ons landje is. De show is sprankelend en het geeft duidelijk haar kwaliteiten als rasartieste weer. Top!!

Natuurlijk speelt zij handig in op haar kledingstukken en ontdoet zij zich tot twee keer toe van een kledingstuk om zo meer beweging te krijgen. Hier mogen wij ook absoluut niet de choreografie vergeten, want dit was zeker het aanzien waard. Na dit bruisende en wervelende optreden van Bloemen is het weer de beurt aan Lee en het wordt tijd om aandacht aan zijn familie te besteden.

Ook nu wordt op juiste wijze de videowall gebruikt en wij krijgen een blik in het fotoalbum van de familie Huizer.

Like The Way We Were, Memories en Memory uit Cats zijn de muzikale ondersteuning in dit eerbetoon aan de familie en met name aan Laura. Indrukwekkend en emtioneel is deze ode zeker en levert bij menig toeschouwer kippenvel op.  Natuurlijk mag Laura bloemen van haar man in ontvangst nemen en het echtpaar mag een staande ovatie in ontvangst nemen. Altijd was Laura aanwezig en de onbetwiste steun in de rug van Leen al die jaren. Met recht dat de zanger ook zijn vrouw in de schijnwerpers plaatst.

Als Lee het volgende nummer wil inzetten wordt dit abrupt afgebroken, want Ivo Opstelten, de burgemeester van Rotterdam, maakt zijn onverwachte opwachting. Voor Lee is het zeker een verrassing en dat was toch wel duidelijk te merken. De heer Opstelten heeft lovende woorden voor de sympathieke zanger en noemt de prestaties van wereldniveau en Towers is de magie van de Gala’s. Dat de zanger een groot ambassadeur voor Rotterdam was en is was al lang bekend, maar kan absoluut geen kwaad om nog maar eens aan te halen.

Het is een grote eer voor Leen Huizer om van de heer Opstelten opnieuw een Koninklijk lintje opgespeld te krijgen, want de voormalige havenarbeider mag zich nu echt ‘Sir’ Leen noemen. Een terechte waardering voor zijn pionierswerk en een bekroning op zijn carriere.

Om daad bij woord te zetten wordt het volgende nummer explosief ingezet. Knock On Wood   gaat als een wervelstorm door Ahoy en laat het publiek weer swingen. Een nummer waar Lee zich helemaal in kan uitleven en dat dan ook voor de volle 100% doet. Het bijbehorende vuurwerk onderstreept de muzikale kracht van dit nummer, maar was voor de uitvoering overbodig. Bood echter wel een zeer fraai plaatje en ook hier is weer een pluim voor de choreografie geheel op de juiste plaats.

Na de pauze grijpt Towers terug naar een eerder succes tijdens een Gala-concert en wordt gelijk de toon met het nummer Higher And Higher voor het tweede deel gezet. In 1987 had hij dit nummer ook al in Ahoy ten gehore gebracht en dat was waarschijnlijk goed bevallen. In ieder geval kon het publiek het zeker waarderen. Duidelijk is te zien dat Lee in zijn element is en voor de volle 100% presteert. Het lijkt alsof hij op een wolk door Ahoy gaat en zijn ‘discipelen’ volledig in bedwang heeft. Groots!

Dan volgt absoluut een van de hoogtepunten van het Gala Of The Year 2000. Als Towers de Whitney Houston klassieker One Moment In Time  inzet, verschijnen op de videowall schitterende beelden van onze gouden medaille winnaars en winnaressen. Een werkelijk schitterende compilatie en absoluut een bijzonder fraai en emotioneel eerbetoon aan onze helden uit Sydney. Het publiek geniet ademloos en als Studio Sport dadelijk aan haar jaaroverzicht gaat werken, dan kan het absoluut geen kwaad om deze opnames te gebruiken, want dit was top! Op de maandag is Jeroen Dubbeldam in Ahoy en op de laatste avond stelt Towers in Ahoy ook nog een keer Mark Huizinga en Leontien van Moorsel aan het publiek voor. Het publiek laat enthousiast blijken hoe zeer in Nederland de prestaties van de sporters in Australie gewaardeerd werd en wordt. Ahoy schudt op haar grondvesten en het is een zeer goede beslissing geweest om op zo’n manier de Olympische sporters nog een keer in het zonnetje te zetten.

Dan moeten gelijk weer de voetjes van de vloer, want het is tijd voor Footloose en ook hier is weer een belangrijke rol weggelegd voor de LT Dancers. Uitstekende choreografie in combinatie met een lekker nummer en natuurlijk Lee Towers staan borg voor kwaliteit. Het is een nummer dat bij uitstek geschikt is voor dergelijke avonden en ook hier bewijst Towers weer dat zijn repertoire voor dergelijke avonden met zorg uitgezocht zijn.

Dan is het ook aan Rene Froger om de trap te mogen afdalen en met een hartwarmend applaus maakt hij dan ook zijn opwachting. Het duet I’m A Singer  maakt indruk en ook al lijkt het alsof Lee wat problemen heeft met het geluid (hij zit continu aan zijn oordopjes, red.) is daar weinig van te merken. Dat Froger kan zingen is bekend en op overtuigende wijze liet hij dat aan het publiek in Rotterdam duidelijk horen. Eerder dit jaar was Towers te gast bij het concert van Rene in De Kuip en nu kon een ‘tegenbezoek’ niet uitblijven. Rene praat vol lof over Leen en hoopt toch wel dat we nog jaren van de stem van de Rotterdamse zanger mogen en kunnen genieten. Speciaal voor Lee brengt Froger het nummer This Is The Moment ten gehore en dat kan het publiek uitermate waarderen.

 Uit volle borst wordt meegezongen en Ahoy geniet, want dit is waar men voor is gekomen; top-entertainment!!

Maar Lee heeft nog meer in petto, want als we op de videowall een prachtig beeld van de Golden Gate Bridge in San Francisco te zien krijgen, dan is het tijd voor het onvergetelijke Bridge Over Troubled Water.  Door het een optimale gebruik van de mogelijkheden van de videowall krijgt het nummer een extra dimensie en luistert Ahoy onbewogen toe en geniet van deze fraaie uitvoering van het legendarische nummer van Simon & Garfunkel.

Het tempo ligt iets hoger dan bij de originele versie, maar dat maakt het ook zo bijzonder. Het publiek gaat uiteindelijk over tot het zachtjes meeklappen en de sfeer is uniek te noemen.

Een volgende ballade is er een die met name door Bette Midler bekend is geworden; Wind Beneath My Wings.

Dit nummer mag zeker tot een van ’s werelds mooiste nummers gerekend worden en het is dan ook niet voor niets dat Lee dit nummers speciaal aan Laura opdraagt. Ook hier draagt de videowall weer een steentje bij aan de completering van dit nummer. Nu is het Laura die volop in de ‘picture’ staat en de mensen in  waarderen dit eerbetoon van de zanger aan zijn vrouw.

Tijd voor aktie en een nummer van zijn nieuwe album; Rubberband Man. Ahoy komt na de twee gevoelige ballades weer helemaal tot leven en swingt mee op dit voor een ieder herkenbare nummer. Het orkest kan en mag zich helemaal uitleven en ook de dansers laten zich gaan. Heerlijk om te zien en te horen. Zo weet Towers op ingenieuze wijze ballades met swingende nummers te combineren en hoeft het publiek zich werkelijk geen moment te vervelen. Helaas komt ook aan dit nummer een einde en is het afvragen van wat er nu weer zal volgen.

Weer een hoogtepunt van de avond, want het is tijd voor Anita Meijer. Dit jaar heeft het duo gekozen voor een schitterend duet uit de film Zorro en Anita wordt natuurlijk met open armen in Ahoy ontvangen.  Het duet is indrukwekkend en ook nu worden de mogelijkheden van het podium optimaal benut. Aan de zijkanten stonden al heren van het Ulfts mannenkoor, maar opeens zien wij vanuit het ‘niets’ achter op het podium ook nog even een hele rij heren omhoog komen en in combinatie met de fantastische beelden op de videowall is dit indrukwekkend.

Eigenlijk weet je bijna niet waar je kijken moet, want dit is zo groots en dan mochten wij blij zijn dat wij drie van de vijf Gala’s hebben mogen bijwonen en dus alle tijd en gelegenheid hebben gekregen om ook op andere zaken te letten. Anita heeft ook nog steeds niets van haar kwaliteiten ingeboet en het is jammer dat we nog zo weinig van haar horen en zien, want zij bewijst weer nog steeds aan de top te staan.

Dan mag Anita ook nog even Ahoy op stelten zetten en dat doet zij ook voor de volle 100%, want als zij haar eigen Tell Me Why inzet, zit echt helemaal niemand meer in het sportpaleis. Ahoy gaat uit z’n dak en schudt op z’n grondvesten. De zangeres weet binnen een mum van tijd een sfeer te scheppen die ongekend is en waarschijnlijk bij haar zelf ook herinneringen naar boven bracht.

Dan denk je dat je alle hoogtepunten van de avond al gehad hebt, maar vergeet het maar. Het onweer en de bliksem kondigen het nummer McArthur Park aan en een volgend spektakel kondigt zich aan. Towers brengt op zeer overtuigende wijze dit nummer en mag natuurlijk rekenen op de steun van een fantastisch orkest, maar ook op de steun van de hedendaagse technieken. Zo spraken niet alleen de twee fonteinen op het podium niet alleen tot de verbeelding, maar met name de gigantische lasershow. Towers zelf ging er op het podium maar even bij zitten om ook, samen met het publiek, te genieten van het enorme spektakel. Ogen tekort en hopelijk hebben ze dit goed op de camera’s kunnen vastleggen, want hier kan je geen genoeg van krijgen. En als er dadelijk een DVD is, dan zouden ze voor de ‘lol’ een exemplaar naar Donna Summer moeten sturen!

Langzamerhand komt het einde in zicht, maar dan komen we bij de nummers die het publiek echt van de stoelen met krijgen. That’s The Way To Amarillo  is bij uitstek geschikt om de vlam in de pan te krijgen. Was het wellicht voor veel mensen vroeger een beetje een suf nummertje, nu was dat wel even anders, want Towers stak het in een bijna nieuw jasje en zie het resultaat. Iedereen danst en zingt uit volle borst mee. Heerlijk om te zien en te horen. Dan dient New York, New York zich aan en natuurlijk horen daar showgirls bij. Het publiek voelt dat het concert bijna achter de rug is, maar blijft voor de volle 100% genieten, want dergelijke shows zullen we voorlopig moeten missen in ons land. Hij begon met You’ll Never Walk Alone en eindigt ook weer bijna met deze klassieker. Hoe vaak heeft hij dit nummer niet moeten zingen, want zeg in het land Lee Towers en gegarandeerd zal men reageren met You’ll Never Walk Alone.  Het publiek grijpt haar kans om nog een keer uit volle borst mee te zingen en kan eigenlijk geen afscheid nemen van deze Nederlandse zanger.

Als toegift brengt de zanger het toepasselijke My Way en je ziet dat veel mensen hun tranen met moeite in bedwang kunnen houden, want dit is zijn afscheid. De zanger heeft het inderdaad altijd op zijn manier gedaan en heeft te maken gehad met veel tegenslagen, maar uiteindelijk heeft hij een droom kunnen verwezenlijken. Geloven in waar je zelf gelooft is zijn motto en hij heeft het meer dan waar gemaakt.  Hij zal tot in lengte van dagen voor velen een voorbeeld zijn en hij heeft de weg geplaveid voor menig ander artiest en de showbusiness in Nederland. Zo’n man draag je inderdaad een warm hart toe.

De laatste avond in Ahoy wachtte Towers wel een hele bijzondere verrassing, want toen kreeg Leen een borstbeeld van Kees Verkade aangeboden. Dit borstbeeld zal in Ahoy een bijzondere plaats krijgen en is een waanzinnig eerbetoon aan de zanger. Met tranen in zijn ogen keek Leen toe hij zijn vrouw het beeld op het podium mocht onthullen en de onthulling werd beloond met een minutenlang applaus.

Voor Leen was het een bijzondere dag, want het was ook zijn trouwdag en het feit dat zijn moeder ook bij het laatste Gala-concert aanwezig mocht zijn, was voor hem ook uitermate belangrijk.

Het doek is gevallen, maar dan alleen m.b.t. zijn eigen Gala-concerten, want de zanger zal wel gewoon doorgaan met zijn reguliere optredens in het land en zal in de toekomst ongetwijfeld door anderen keer op keer uitgenodigd worden om een liedje te komen zingen in Ahoy, maar de Gala’s van Lee Towers zijn verleden tijd.

Zeker de laatste avond komen wij op de vip-party tal van bekenden tegen en zo zien wij o.a.;   Vanessa, Willem Duys, Ronald en Martine Koeman, Willibrord Frequin, Sandra Reemer, Gerard Joling, Joke Bruijs, Gerard Cox, Bassie & Adriaan, Leontien van Moorsel, Rene Froger met Natasja, Karin Bloemen, Frans Weisglas, Theo Sijthoff en de Belgische tv-miljonair Stefan Kerkhofs en zijn bruid Coby.

Het werd een bruisende afsluiting van een bijzonder tijdperk en Leen zelf liet in een reaktie blijken dat hij uitermate tevreden was over deze laatste vijf Gala-concerten.

Leen, langs deze weg bedankt voor het top-entertainment wat je een ieder in al die jaren in Ahoy geboden hebt. We zullen het missen!