|
Suzanne en Daniel doen hun uiterste best om het publiek op te zwepen met Let'sTwist,
maar Ahoy krijg je niet een, twee, drie op de banken. De presentatie van het duo zou achteraf als de zwakste schakel van het evenement worden beschouwd. Het was allemaal een beetje te kinderachtig en absoluut te gemaakt.
Gelukkig wordt snel Zuco 103 aangekondigd en deze Nederlands-Braziliaanse band mocht zich vorig jaar winnaar noemen van de Heineken Crossover Award 2000.
Helaas bij het grote publiek nog niet echt bekend en dat merk je dan ook gelijk.
De Braziliaanse Lilian Vieira krijgt ondersteuning van het verrassende samba-orkest Medicamento en dat maakt het optreden een stuk plezieriger. Het komt allemaal haast over als een soort haastig Spaans ritmisch gerap. Aan de kwaliteiten van Zuco 103 hoef je echt niet te twijfelen, want wij hebben ze eerder aan het werk gezien en is het gewoon top, maar of nu een optreden in Ahoy nu al terecht was, dat valt te betwijfelen. Het publiek is gewoon kritisch en als iets onbekend is, dan slaat dat absoluut niet aan.
Het is met dit soort evenementen algemeen bekend dat men feest wil en wil meebrullen.
Als je naar het optreden van Medicamento kijkt, doet je dat onbewust denken aan het koor Fine Fleur bij de Night Of The Proms. Zeer enthousiast doen zij mee en zwepen het publiek op. Waarschijnlijk keken meer mensen naar de drumband, dan naar Lilian.
Toch zullen we in de toekomst nog heel veel gaan horen en zien van Lilian, Stefan Kruger en Stefan Schmid, want hun muzikale kwaliteiten zijn zeer verfrissend en nu is het wachten op een echte grote hit en dan zal het grote publiek zich zeker achter deze band scharen. In ieder geval hebben ze wel in Ahoy gestaan en daar droomt toch menig bandje van.
Vervolgens mogen Daniel en Suzanne het podium betreden en middels een nerveuze en zwakke presentatie wordt dan toch wel een verrassing aangekondigd, want niemand was van tevoren op de hoogte gebracht dat ook Steve Winwood van de partij zou zijn. Een uitermate plezierige verrassing dus en zeker voor de 'ouderen'. Dit was toch wel even het feest van de herkenning en daar komt het publiek op af. In eerste instantie kwam het eerste nummer I Am A Man een beetje rommelig over, maar dat mocht de pret niet drukken. Steve heeft natuurlijk een behoorlijke staat van dienst en het was knap dat de organisatie dit 'geheim' heeft weten te houden. Ook al dateert het nummer Gimme Some Lovin' van november 1966, een ieder kent het. Hoe vaak zal dit succes van de Spencer Davis Group in al die jaren niet gecoverd zijn?? Het orkest en de dansgroep hebben er in ieder geval goed zin in, maar het blijkt gaat nog niet echt op de banken. Het lijkt wel of de bekende vonk nog niet is overgesprongen. Toch waren wij in ieder geval erg verrast met het optreden van Winwood en helaas bleef het maar bij twee nummers.
Een andere klassieker passeert de revue en dat is het nummer That's The Way van KC & The Sunshineband. Uit het plafond zakt een grote discobol met een jongedame, maar was een onnodige toevoeging. Vervolgens verschijnt het presentatieduo met headsets op het podium en wordt met het publiek YMCA ingezet. De bijbehorende armbewegingen slaan wel aan en Ahoy leeft weer op. Op dit moment kan je met recht zeggen dat het eindelijk feest is. Het blijft een prachtig gezicht als je al die mensen mee ziet doen en er wordt met volle teugen genoten. Het is voornamelijk Daniel die je hoort, want Suzanne komt er niet of nauwelijks aan te pas, maar wellicht had zij problemen met haar microfoon. Op overdreven wijze wordt vervolgens En Vogue aangekondigd en dit bleek een prima keus van de organisatie te zijn geweest. Als je het over En Vogue hebt, weten een heleboel mensen niet een van hun hits te noemen, maar als ze dan eenmaal een nummer horen dan weten ze gelijk wie je bedoelt. Zo werd met verve eerst Never Gonna gebracht. Met speels gemak lieten de drie dames Rotterdam even horen dat zij kwaliteit in huis hebben. Nu kunnen Terry Ellis, Cindy Herron en Maxine Jones wel bogen op een aardige staat van ervaring. Hun geprezen debuut album van 1990, Born To Sing bracht drie nummer een hits voort, inclusief het memorabele Hold On.
Achtereenvolgens bracht het trio Free Your Mind, Don't Let Go en hun, al eerder genoemde, superhit Hold On. Het was een genot om de dames aan het werk te zien en waren er vooraf wellicht twijfels dat de organisatie hun oog op En Vogue hadden laten vallen, werden deze gelijk van de tafel geveegd. Hold On is en blijft een kraker en was helaas al weer het laatste nummer, maar het was zeker genieten.
Tijd voor een pauze en na een twintig minuten werd Dance To The Music van Sly & The Family Stone ingezet en kon het feest in Ahoy weer beginnen.
Een act met vlaggen zag er prima uit en de organisatie was er toch wel in geslaagd om een beetje theater aan het geheel toe te voegen. Een regen van papiersnippers zorgde voor een bijzonder fraai decor en de theatergroep Luma zorgde voor een verrassend optreden. De zwarte kleding was gelardeerd met fluoriserende lichtjes en met de lichten gedimd gaf dit een bijzonder fraai effect. Luma transformeert licht tot dynamische vormen die dansen, draaien en cirkelen om zo de toeschouwer te vermaken en hun fantasie te stimuleren. Tijdens een optreden zijn zij van top tot teen in zwart gekleed en maken ze gebruik van veel lichtgevende en blacklight attributen. Zo wisten zij een ongelooflijk visueel schouwspel op een donker podium in het sportpaleis neer te zetten.
Dan is het weer de beurt aan Suzanne en nu wordt Abba uit de kast getrokken. Slim bedacht door de organisatie, want wie kan niet met een nummer van Abba meezingen?
Mama Mia was het eerste nummer en in combinatie met de dansgroep leek het heel even alsof The Kids From Fame weer terug waren in Ahoy. Het publiek kon het allemaal wel waarderen en zong en klapte massaal mee. Natuurlijk ontbrak Dancing Queen niet en dit zijn natuurlijk stuk voor stuk meezingers. Stilstaan is er nu niet meer bij in Rotterdam. Toch moet je dan helaas weer constateren dat het publiek niet echt uitzinnig uit z'n bol gaat en blijft toch nog net die ene vonk ontbreken.
Maar alle troeven van de avond moeten nog komen en een van die sterke troeven was Son By Four. Waren als laatsten toegevoegd aan het evenement en ook hier had menigeen zijn voorhoofd gefronst, want zou dit wel een juiste keuze zijn?
Al na een paar tellen konden wij constateren dat dit zeker een van de hoogtepunten van de avond zou worden. Sofia was de opening en het eerste wat je opvalt is de kwaliteit van de vier jongens. Wat een vocale verademing. Angel, Javier, George en Pedro zijn in staat om de tropische muziek een geheel nieuwe wending te geven. Natuurlijk gaan de gedachten en vergelijkingen uit naar een Ricky Martin, Los Lobos en Marc Anthony, maar vergelijken heeft geen enkele zin, want deze jongens zijn gewoon uniek. En hoe beschrijven zij zelf hun stijl? " Ons muzikale concept is het komen tot vocale salsa die voor 99% romantisch is, met andere woorden onze muziek is te vergelijken met de warmte van salsa plus het 'softe' van de vocale harmonie".
Als tweede nummer was de keuze gevallen op All I Ever Wanted en wat is dit genieten.
Niet alleen voor het publiek, maar ook voor de jongens zelf, want duidelijk zichtbaar genieten zij ook van hun optreden. De fantastische stem van, met name, Angel is een genot om te horen. Helemaal 'toppie' is dit. Dan verandert Ahoy in een Zuid-Amerikaanse salsa-tempel als het nummer Loque Yo No Tengo wordt ingezet. Even komt de gedachte naar boven dat Son By Four wellicht La Bamba had kunnen doen, want dat is natuurlijk meer bekend, maar dat mag je niet verwachten. In ieder geval verovert de salsa het sportpaleis en Rotterdam swingt.
Angel heeft zoals gebruikelijk een zwarte zonnebril op zijn neus en een zwarte leren jas aan en dan is het niet verwonderlijk dat het volgens hem "caliente in Ahoy is".
De rust keert even terug en het podium gaat een stukje omhoog om zo de vier jongens de gelegenheid te geven om te gaan zitten. Voorzover er nog iemand twijfelde aan de
vocale mogelijkheden van de jongens uit Puerto Rico, werd ook deze laatste twijfel weggenomen met hun laatste nummer Purest Of Pain. A capella wordt het ingezet en de jongens zingen zo gemakkelijk, dat het bijna jammer is als de muziek er bij komt.
Dit nummer is hun meest recente hit in Nederland en staat als een huis. De uitgedeelde lichtjes gaan massaal aan en Ahoy wiegt mee. Hopelijk kunnen we weer spoedig van deze Puerto Ricanen genieten, want het was helemaal geweldig. Hier kan jong en oud van genieten en zij kunnen dan ook absoluut niet vergeleken worden met een 'jongensbandje', want dit is op volwassen wijze muziek maken.
Wat misschien vooraf als een hoogtepunt werd bestempeld, viel uiteindelijk tegen. Natuurlijk was in 1993 de hele wereld in de ban van de Macarena en er gingen maar liefst 11 miljoen exemplaren over de toonbank!!! Antonio Romero Monge en Rafael Ruiz vormen samen het duo Los Del Rio en hebben heel wat veroorzaakt met de Macarena.
Zo werd in 1995 het nummer opgenomen in het Guiness Book Of Records vanwege de langste rij dansende mensen. In Miami waren het maar liefst 15.000 mensen die zich lieten verleiden om gezamenlijk op dit nummer te dansen. De Macarena veroorzaakte over de gehele wereld iets bijzonders en een ieder liet zich meevoeren op de Spaanse klanken van de twee heren. In Rotterdam was het publiek zeker enthousiast, maar helaas moesten we weer constateren dat de vonken er niet echt af vlogen. Toch zullen Antonio en Rafael zelf wel van hun optreden hebben genoten, want om zes jaar na dato toch nog voor een dergelijk evenement te worden uitgenodigd is niet niks. De heren mogen absoluut niet klagen, want in mei zijn zij ook van de partij tijdens de uitreiking van de World Music Awards in Monaco en dan bevinden zij zich toch in het gezelschap van o.a.; Michael Jackson, Celine Dion, Diana Ross, Coolio, Ace Of Base en Zucchero.
Natuurlijk was het leuk, maar aan de andere kant was het ook maar goed dat het voor Los Del Rio bij dit ene nummer bleef. Ongetwijfeld zullen de heren andere kwaliteiten in huis hebben, maar als de Macarena al niet inslaat als een bom, dan durven we niet eens aan andere nummers te denken.
Gelukkig moet de apotheose nog komen en maakt het publiek zich klaar voor niemand minder dan Donna Summer. Het is 27 jaar geleden dat Donna Gaines onder de naam Donna Summer haar eerste succes boekte en dat was in Nederland. Hostage werd niet alleen in ons land een succes, maar ook in Belgie en Frankrijk. De weg naar succes was geplaveid. Een jaar later nam zij het nummer Love To Love You Baby op een dit nummer bereikte uiteindelijk in Amerika de tweede plaats. Donna Summer was er klaar voor.
Hit na hit zou ze scoren en in iedere disco werd iedere avond wel een nummer van haar gedraaid, want in die tijd was een disco zonder een nummer van Donna Summer zoiets als een kip zonder kop. Haar optredens waren verrassend en altijd uitverkocht. Een live-album was goed voor een gigantische verkoop en het einde van de regenboog was niet in zicht. Disco werd in een adem in combinatie gebracht met Summer. Rotterdam ontving haar met open armen en haast vanzelfsprekend opende zij met Mac Arthur Park. Haar charisma en ervaring straalt er van af en binnen twee tellen heeft zij heel Ahoy aan haar voeten. Zij is inmiddels de vijftig jaar gepasseerd, menigeen zal jaloers op haar zijn. Het staat allemaal nog steeds als een huis en met gemak bespeelt zij het publiek. Haar ervarenheid uit zich onder andere in het feit dat zij het publiek in het Nederlands toespreekt. Al blijft het bij "dank je wel" is het toch een teken dat zij een dergelijk optreden serieus neemt. De hoge noten haalt zij ook nog gemakkelijk en haar stem is in principe gewoon perfect. Nu staan ze in Rotterdam wel op de banken en is het daadwerkelijk 'partytime'. De 'Lady of Dance' zet alles naar haar hand en terecht. Als zij een concert in Ahoy zou geven, dan zou dat binnen de kortste keren uitverkocht zijn en dan ben je wel verzekerd van een avondje entertainment. Zij memoreert ook aan het feit dat haar succes 27 jaar geleden in ons land begon en zij maakt dat duidelijk door te zeggen; " I Consider Myself A Dutchin" .On The Radio volgt en de sfeer zit er goed in.
Tot twee keer toe neemt zij bloemen vanuit het publiek in ontvangst en het sportpaleis zindert. Jong en oud gaan letterlijk en figuurlijk uit hun dak, want wie kent deze nummers niet? Het volgende nummer, Too Hot For The Money, draagt zij op aan Holland en Ahoy verandert in een soort mega disco. Zelf kan zij niet meer die vloeiende disco-bewegingen maken, maar wie daar op let is echt een kniesoor. Zelf komt Donna misschien een beetje statisch over, maar voor iemand van boven de vijftig?
Ze koestert het orkest en heeft vaak meer aandacht voor hen, dan voor het publiek. Achtereenvolgens komen Bad Girls en Hot Stuff aan de beurt en dit is voor velen jeugdsentiment, maar niets heeft aan kwaliteit ingeboet. Heerlijk genieten dus. Tijdens Hot Stuff laat zij de microfoon op de standaard zitten en probeert zij een soort van Tina Turner act op te voeren, maar al zou Summer zelf stilstaan, dan staat het nummer nog steeds recht overeind. Hier zat het publiek allemaal op te wachten, want nu was die al eerder genoemde vonk er wel.
Zoals te verwachten was, was het laatste nummer The Last Dance. Velen kennen dit nummer van de film 'Thank God It's Friday', maar voor Summer zelf heeft dit nummer nog steeds een speciale betekenis. Voor haar is het een eerbetoon aan de mensen uit haar familie- en kennissenkring die er niet meer zijn. Bij haar brengt dit nummer tranen in de ogen, maar bij het publiek zeker niet.
Een fantastische finale en een beter draaiboek had je eigenlijk niet kunnen hebben. Heineken Nightlive is nu op de juiste koers en het is te hopen dat deze koers gevolgd zal worden, want dan is Nederland weer een fantastisch muziekevenement rijker.
Zoals eerder gezegd waren er een paar zwakke punten en dat was met name de presentatie en het optreden van Zuco 103. Nu zijn de muzikale kwaliteiten van Zuco 103 absoluut goed te noemen, maar niet op de juiste plaats bij Heineken Nightlive, want het 'volk' wil herkenbaarheid. Het is en blijft van belang en een kunst om van de eerste tot en met de laatste minuut het publiek te vermaken. In ieder geval heeft de organisatie een grote stap in de goede richting gedaan en zijn wij er van overtuigd dat de juiste weg is ingeslagen. The Night Of The Proms en Vrienden van Amstel Live In Ahoy hebben er sinds afgelopen weekend een geduchte concurrent bij gekregen.
SBS zal een registratie uitzenden en wij kunnen dan ook alleen maar een ieder, die niet in Ahoy was, aanraden om hier naar te gaan kijken. Mocht er een cd of dvd verschijnen, dan klinkt maar een advies en dat is; "kopen".
Langs deze weg willen wij graag Karin Willems van Heineken Nederland bv en Patrizia De Chiara van Van Hoorn Company bedanken voor het feit dat wij deze avond mochten en konden bijwonen. |
Klik op de foto's voor meer!!!
|
